Bevalling

• Het begin?

  Alle begin is moeilijk, vooral als je niet weet wat je precies kan verwachten. Bij het bevallen kan niet van een exact begin moment spreken: het is echt een natuurlijk proces waarbij je kindje bepaalt wanneer je bevalt. Heb vertrouwen en geduld om dit proces af te wachten.
  
• Harde buik of toch een voor wee?

  De baarmoeder is een grote zak die uit allerlei spierlagen bestaat. De hele zwangerschap zorgen ze ervoor dat de baarmoeder mee rekt en groeit. De laatste maanden bereidt de baarmoeder zich voor, voor haar laatste taak; de bevalling. Als de spiervezels van de baarmoeder gaan samentrekken spreek je van contracties, je merkt dit in de zwangerschap als harde buiken; het gevoel van een harde bal in je buik of het gevoel dat er een stevig schild over je baarmoeder en baby is geplaatst. Harde buiken zijn meestal niet pijnlijk.

  In de laatste periode van de zwangerschap kan je ook last hebben van voorweeën. Dit zijn harde buiken die zeurend en onaangenaam gevoel geven, met name in je onderbuik en onderrug. Ze zijn nog onregelmatig en kunnen na een aantal uren ook weer afzwakken.
  
• Ontsluitingsweeën

  De meeste bevallingen beginnen met onregelmatige weeën. Deze lijken in de loop van de tijd, steeds regelmatiger, krachtiger te worden en langer te duren. Zit je na een aantal uren in een ritme van om de 4 à 5 minuten dan zou je verwachten dat de bevalling is begonnen. De motor begint stationair te lopen.
• Vliezen en vruchtwater

  Mocht de bevalling bij jou starten met het breken van de vliezen, dan verlies je vruchtwater. Deze start komt slechts bij 10% van de bevallingen voor. Vruchtwater ziet er doorgaans helder, met witte vlokjes uit. Soms is het licht roze van kleur. Het breken van de vliezen kan een enorme plons water geven, maar vaker zie je dat je steeds kleine beetjes vruchtwater verliest. Soms is het vruchtwater lichtgroen van kleur; dan heeft het kindje in het vruchtwater gepoept. Soms poepen kinderen in het vruchtwater omdat ze het niet lekker hebben en dat willen we natuurlijk goed controleren.
• De eerste centimeters ontsluiting

  Komen je weeën in goede regelmaat, dus elke 4 à 5 minuten een krachtige pijnlijke golf die ongeveer een kleine minuut duurt, dan hoop je dat dit een echte start is.

  Met deze ontsluitingsweeën worden de spiervezels van je baarmoeder als het ware bij elkaar geknepen. (Vergelijk het als het uitwringen van een vaatdoek) De druk in je baarmoeder zal zich verplaatsen naar de baarmoedermond. Deze zal door de druk gaan verstrijken en de eerste centimeters van de ontsluiting zullen komen. Dit is de periode die vooral bij de eerste bevalling het langst duurt.

  We hanteren wat betreft de voortgang dat je van één uur weeën doorgaans 1 cm ontsluiting krijgt. Maar bij de start kosten de eerste centimeters meestal meer tijd. Je kunt nog niet zo goed inschatten hoe lang de bevalling gaat duren.
  
• Het gaat nu echt doorzetten

  In welke versnelling en tempo jouw bevalling gaat, valt vooraf dus niet te zeggen. Maar je merkt wel wanneer de versnelling is ingetreden. De weeën worden pijnlijker, intenser en het patroon is anders: weeën om de 2 à 3 minuten die een minuut duren. Deze weeën zijn effectiever: de ontsluiting zal nu goed doorzetten, soms wel met 2 cm per uur. Doordat het weefsel van de baarmoedermond verder oprekt en wegschuift geeft dit bloedverlies. Dat er nu vlekjes helder rood bloedverlies komen, is dus niet vreemd.

  Je hebt meer energie en aandacht nodig om de weeën op te vangen en de pauzes zul je ook ‘actief’ moeten gebruiken. Het opvangen van de weeën gebeurt op een manier die bij jou past: soms is het een rustige ademhaling, soms een snelle ademhaling, soms wil je alleen maar focussen. Maar zoek het ook in de verschillende houdingen en vergeet hierbij de douche of het bad niet.

  Voor je omgeving ben je nu minder goed aanspreekbaar. Zij zullen zich nu moeten aanpassen aan wat jij wilt. Schrik er niet van dat je ook tijdens de weeën moet braken of dat je heel erg rillerig voelt. Beide zijn lichamelijke reacties op de weeën. Je kunt er niets aan doen.
  
• Barensnood

  Die laatste centimeters ontsluiting: zie het als een hoofd waar het laatste randje van een coltrui overheen wordt getrokken. Je weet dat het eind in zicht is, maar het is wel super heftig. Eigenlijk helpt niets meer, met uitzondering dat het niet meer te lang gaat duren. En ondertussen komt het hoofdje van het kindje steeds dieper en voel je het meer drukken.

  Dan schrik je van een ander drukgevoel: of er een flow over je buik komt die alles naar beneden drukt. ‘Reflectoire persdrang’ lijkt op ‘naar beneden braken’ en valt niet tegen te houden. Meestal is het dan al zo ver: er is 10 centimeter, oftewel volledige, ontsluiting en het hoofdje passeert de ontsluitingsrand. Deze persdrang overweldigt je en je maakt er soms ongekende oergeluiden bij. Dit is echt normaal!
  
• Persen

  Heb je reflectoire persdrang hebt en volledige ontsluiting dan kan het persen beginnen. Vaak is het begin van het persen even wennen. Het is zo’n verschil in gevoel: je persweeën verwachten dat je gaat meedrukken in plaats van ze weg te puffen, de pauzes worden weer wat langer en je krijgt steeds meer druk op bekken en bekkenbodem. Denk hier aan je eigen gevoel: als je voelt dat je moet drukken, druk dan mee.

  Wat gebeurt er met het persen? Je kindje moet zich met het hoofd door een nauw bekken wringen. Vergelijk het met een moer waar een bocht in zit. Wat daarbij goed werkt, is dat het kindje zich zo gunstig mogelijk met het hoofdje presenteert in het bekken, je bekken zo ruim mogelijk is en je persweeën en techniek als perskracht zo sterk mogelijk zijn. De verloskundige zal alles goed in de gaten houden en bekijken wat in jouw situatie mogelijk het best kan werken, bijvoorbeeld even weer veranderen van bevalhouding. Bij een eerste kindje kan deze fase wel een uur of langer duren, maar bij een volgende bevalling kan het ons allen verrassen hoe snel het gaat.
  
• De geboorte

  Bij het laatste stukje is het kindje eigenlijk al grotendeels door het nauwe stukje van het bekken gekomen. Het hoofdje drukt dan op de bekkenbodemspieren, huid en anus. Dit geeft een brandend gevoel.

  Als het hoofdje geboren is, maakt het kindje met zijn schoudertjes een draai door het bekken heen en kunnen we het kindje aanpakken. Of, als je dit wilt of lukt, mag jij of je partner dit ook doen.

  Als je kindje dan glibberig op je buik ligt, is er voor iedereen de ontlading van dit grootse moment.

  De verloskundige heeft snel genoeg door hoe de conditie van je kindje is en zal, als dit oké is, niet te veel doen. Even je kindje droogwrijven en dan houd je het met warme doeken lekker bij je.
  Geniet van dit speciale life event en van elkaar!
  
• Nageboorte tijdperk

  Gewoonlijk wachten we rustig af op de nageboorte. Als de navelstreng is uitgeklopt, kan de partner deze doorknippen. En misschien wil het kindje ondertussen al aan de borst drinken. We zullen het zien, we laten het van dat moment afhangen. De placenta zit nog in de baarmoeder en met niet al te pijnlijke naweeën zal deze door de baarmoeder naar buiten worden gebracht, meestal moet je nog een beetje mee persen. Meestal gebeurt dit na ongeveer een kwartier, maar soms laat de placenta langer op zich wachten. De verloskundigen hebben medicatie (oxytocine) bij zich wat kan helpen tijdens het nageboorte tijdperk.